- Diversion
- Mannenemancipatie
- 18 november 2026
“Mannen moet realiseren dat ze een verantwoordelijkheid hebben”
Deel op social media
Deel op social media
Voor ons eigen initiatief gericht op mannenemancipatie hebben we niet alleen gekeken naar kennis en expertise van buitenaf, maar zijn we ook veel met onze eigen collega’s in gesprek gegaan. Hun visie, perspectieven en expertise vonden we net zo belangrijk. Want hoe denken zij over het onderwerp? Waarom wilde ze graag meewerken aan dit initiatief?
We spraken met onze collega Vincent over het project, zijn eigen ervaringen en wat hij hoopt dat het initiatief in beweging brengt.
Dat het project zich richt op gedragsverandering op een realistische manier. We focussen op mannen die zich al, bewust of onbewust, bezighouden met het onderwerp, maar misschien nog niet de handvatten of het lef hebben om hun vrienden aan te spreken op hun gedrag. Door juist deze groep te betrekken, kunnen we realistische doelen stellen die ook daadwerkelijk haalbaar zijn.
Omdat we veel kennis hebben van emancipatie, dialoog en gedragsverandering. In dit project komt die kennis samen. Bovendien is het een belangrijk en noodzakelijk onderwerp. Er gebeurt helaas nog te veel in de samenleving dat laat zien dat mannen elkaar nog onvoldoende aanspreken op elkaars gedrag.
Dit is denk ik heel erg afhankelijk van de relatie met degene die het gedrag vertoont. Ik heb veel vrouwelijke vrienden, dus als zij lastig worden gevallen of vervelende opmerkingen krijgen, greep ik vaak in en sprak ik deze mannen aan. Dit waren dan meestal mannen die ik niet (goed) ken, wat het voor mij persoonlijk makkelijker maakt om ze aan te spreken. In omgevingen waarin ik vooral met (hetero)mannen ben, en er vrouwonvriendelijke opmerkingen worden gemaakt, hangt of ik ze aanspreek, bij mij heel erg af van hoe comfortabel ik mezelf bij hen voel. Hoewel ik me wel altijd (denk ik) bewust ben van de opmerkingen, zijn er wel gevallen geweest waarin ik niks zei of meelachte. Bij een baan in de horeca waar ook veel mannen werkten, duurde het bij mij even voordat ik mezelf comfortabel genoeg voelde. Zodra dit het geval was, voelde ik me ook meer op mijn gemak op tegen vrouwonvriendelijke opmerkingen in te gaan. Ik heb wel het gevoel dat ik me soms misschien sneller uitspreek omdat ik veel met vrouwen omga en vrouwen in mijn omgeving heb, waardoor ik het gedrag misschien sneller herken of me sneller verantwoordelijk voel. Dit is echter mijn persoonlijke ervaring en ik denk dat hoe meer machocultuur er heerst in een (mannelijke) vriendengroep, hoe lastiger het wordt om elkaar aan te spreken. Daarnaast denk ik dat het ook heel erg afhangt van de dynamiek in een groep. Als een groep één of twee duidelijke ‘dominante’ figuren, of leiders, heeft, hangt het heel erg af van de attitude van diegenen. Als die ‘leider’ juist iemand is die de rest aanspreekt op gedrag, denk ik dat de rest dit gedrag volgt, maar andersom idem ditto.
De eerste stap is het gesprek erover aangaan, vooral met elkaar. Ik denk dat wij daar met deze actie een hele grote rol in kunnen spelen. Daarnaast denk ik dat mannen (ook de mannen die zelf dit gedrag niet vertonen), moeten realiseren dat ze een verantwoordelijkheid hebben in elkaar aanspreken.
Dat niet alleen mannen zullen deelnemen, en succesvol hun gedrag of dat van hun omgeving zullen veranderen, maar dat mannen ook zélf geïnspireerd worden om dit soort initiatieven op te zetten. Ik heb het gevoel dat het nu nog veel te vaak vrouwen zijn die dit soort bewegingen en initiatieven opzetten, terwijl dit juist ook van mannen zelf moet komen.
Dat je niet je mannelijkheid verliest door je vrienden/omgeving aan te spreken. En dat, ook als jezelf echt niet seksistisch vind (en dit waarschijnlijk ook niet bent), je alsnog kan deelnemen/bijdragen aan een onveilige, seksistische cultuur en dat het goed is om dit te (h)erkennen en er vervolgens aan te werken.